Аллаһ Тағала адамзат қауымына сансыз пайғамбарлар жіберген. Құран кітабында аталатындардың саны жиырма бес. Ал, қазақ халқының ауыз әдебиетінде айтылатын Жаратушы елшілерінің саны жүз жиырма төрт мың. Анығын Аллаһ біледі.

Пайғамбарларға қасиетті кітаптар берілген, әрі сол арқылы Жаратушының бұйрығын жеткізіп, жұртшылықты ғибадатқа шақырған. Алайда, олардың басты міндеті - әлемді жаратқан Аллаһқа ғана ғибадат етуге шақыру болатын. Бұл барлық пайғамбарлардың ең ұлы миссиясы еді.

Нұх пайғамбардың заманында қоғамда көпқұдайшылық күнәсі алғаш пайда болды. Адамдар тастан, ағаштан пұт жасап алып, соған сиына бастаған. Міне, осылайша бір ғана құдайға сиынуға үндейтін, ғасырлар бойы жалғасып келе жатқан дін адамдар тарапынан бұзылды. Ал, Жаратушымыз ақ пен қараны ажырату үшін оларға Нұх сынды пайғамбарды жіберді. Бұл жайлы Құран хикаяларынан білеміз. Нұх оларға: «Әй қауымым, Аллаһқа ғана құлшылық қылыңдар. Одан өзге сиынуға лайық ешкім жоқ» деп ашық ескертеді. Алайда, қауымы тәкәппарланып, пайғамбардың айтқан сөздеріне құлақ аспайды. Сөйтіп Аллаһ Тағала оларға топан су жіберіп, жермен-жексен қылады. 

Байқап отырсақ, Құрандағы пайғамбарлар жайлы аяттардың көпшілігі осы сыңайлас болып келеді екен. Қаншама елші өз қауымын тек жалғыз Аллаһқа ғана ғибадат етіп, оған ешнәрсені серік етпеуге, әмірлерін орындап, тыйғандарынан бас тартуға шақырыпты.

Көпқұдайшылық – Аллаһтың ең жек көретін нәрсесі. Ол - тасқа табыну түрінде ғана емес, діни жоралғыларды бір Жаратушыдан басқаға арнау түрінде де көрініс табады. Мысалы, Аллаһтан өзгеге дұға жасау, құдайдан өзгеге құрбан шалу, бір затпен ант ішу, киелі делінетін нәрселерден медет тілеу, өлілерге сиыну, тағы осы сияқтылар.

Пайғамбарлар арасынан Ибраһим жайлы хикаяларды көбірек естіп жүрміз. Оның халқы да көпқұдайшылық күнәсінен аман қала алмаған екен. Олар әртүрлі пұттарға, жұлдыздарға, күнге, отқа сиынуды шығарып алады. Осылар тәрізді жансыз жаратылыстардан тілек тілейді. Сөйтіп, бір Аллаһқа ғана дұға етіп, Оған құлшылық қылуда ешкімді ортақтастырмау туралы қатаң талапты ұмыта бастайды. Міне, осы кезде Жаратушымыз ол қауымды түзу жолға үндеу үшін Ибраһимді (ғ.с.) елші етіп жібереді. Ал қауымы «Аллаһтан өзгеге табынбаймын, Одан басқаның барлығы медет тілеуге жарамсыз» дегені үшін Ибраһимді отқа тастаған. Бірақ, Жасаған ие өз пайғамбарларын қорлықта қалдырған емес.

Аллаһтың соңғы елшісі, біздің пайғамбарымыз Мұхаммед (с.ғ.с.) заманында да арабтар көпқұдайшылық күнәсіне батып жатқан еді. Сол тұстағы Меккеде, Қағбаның айналасында түрлі пұттардың мүсіндері толып тұратын. Сондай-ақ, көпқұдайшылдар (Құранда олар мүшриктер делінеді) пайғамбар Исаның суреті мен киелі санайтын заттарын да әкеліп ілетін. Осындай, надандық түнегіндегі қоғамға Жаратушымыз шамшырақ етіп Мұхаммед (с.ғ.с.) пайғамбарды жіберді. Ол бізге барлық жалған тәңірлер мен сиынуға лайықсыз жаратылыстарды тастап, әлемнің билеушісі жалғыз Аллаһқа ғана құлшылық етуге шақыратын Құран Кәрімді әкелді.

Оның екінші атауы фурқан. Яғни, жамандық пен жақсылықты ажыратушы дегенді білдіреді. Бұл кітапта да көпқұдайшылықтың жиіркенішті іс екені жиі ескертілген. «Аллаһпен бірге өзгеге сиынба, әйтпесе сөгіске ұшырап, қолдаусыз қаласың». (Құран 17:22). «Раббың тек Өзіне ғана сиынуларыңды бұйырды». (Құран 17:23,24).